donderdag 31 juli 2014

De overeenkomst tussen een zorgverzekeraar en Poetin.....

Het boeit me waarom mensen doen wat ze doen. Daarbij ga ik er vanuit dat mensen altijd handelen vanuit de beste bedoelingen. Ja, de beste bedoelingen, ook al lijkt dat soms anders. Juist als het zo anders lijkt, wil ik ze toch vinden.... die goede bedoelingen. Bij Poetin en zorgverzekeraars vind ik dat best lastig, ze lijken vooral uit op macht. Daar beschuldigde ik ze tot deze week ook van. Totdat er binnen twee dagen enkele verhelderende artikelen verschenen. Opeens zag ik het...zowel Poetin als de zorgverzekeraar handelen met de beste bedoelingen, in het belang van de mensen.


Poetin
Een stoere man, die zelfs glimlacht als hij naar Maxima kijkt. Een man die een volk van wodkadrinkers bij elkaar houdt. Hoe kan zo iemand toch steeds weer ten strijde gaan in zijn buurlanden? Laten wij ons door hem manipuleren, moeten we onze troepen naar Oekraïne sturen? Wat is wijsheid? En toen las ik in de Correspondent een artikel van slavist Thalia Verkade: Zo kijkt een Rus naar het nieuws  In het artikel geeft ze zeer treffend weer hoe Rusland zich door de geschiedenis heen een rol heeft aangemeten als een soort bevrijder. Een bevrijder door de strijd aan te gaan. Waar wij willen bevrijden door overleg, het met elkaar eens proberen te worden met democratische processen, doen de Russen dat anders. Poetin als autocratisch leider past daar bij. Hij gelooft echt dat hij met zijn strijd het goede doet.


De zorgverzekeraar
In de zorg begrijp ik ook veel niet. Vooral waarom sommige dingen maar niet van de grond komen, of systematisch lijken te worden tegengewerkt. De laatste tijd zie ik de keuzevrijheid van de burger/patiënt steeds verder worden teruggedrongen en het verbaast me dat we dat allemaal 'gewoon' laten gebeuren. Hoe dat kan met een liberale minister snap ik al helemaal niet. Ook vraag ik me af waar toch telkens weer die berichten van PGB-fraude vandaan komen, terwijl er in ziekenhuizen minstens zoveel gegoocheld wordt om aan mensen die zorg nodig hebben te verdienen. Toen ik deze week in Skipr las over Zorgverzekeraars die inzicht krijgen in medische dossiers ging bij mij een belletje rinkelen. Het betreft dossiers van mensen met een restitutiepolis. Zij sturen zelf na controle de nota naar de zorgverzekeraar, maar de verzekeraar wil nu zelf controleren of de nota klopt. Mijn idee was... Hé er is een overeenkomst tussen restitutiepolis en PGB: Mensen kiezen zelf hun zorg. Maken daarover zelf afspraken binnen de financieringskaders en controleren of de zorg die ze krijgen klopt met wat ze vragen. Vervolgens kunnen ze de rekening declareren bij het Zorgkantoor, de verzekeraar. Betere kwaliteitscontrole kun je niet hebben. Zorg niet goed, mensen komen in verweer. PGB is gebleken goedkoper te zijn dan Zorg in natura en toch.... wil men er van af. En die verzekeraars lijken ook al van de restitutiepolis af te willen. Maar waarom? Ik kon het niet bedenken, anders dan 'macht' en autocratie. Met democratie heeft het niets van doen.


En dag later las ik in Skipr: Verzekeraars worstelen met bepalen kwaliteit zorg. Het eerste wat in me opkwam was de vraag of bepalen van zorgkwaliteit een taak voor verzekeraars zou moeten zijn. Zouden het niet de burgers/patiënten zelf moeten zijn die bepalen wat zij goede zorg vinden? Ik reageerde op het artikel met die vraag. Wim van der Meeren, CEO van zorgverzekeraar CZ, reageerde daarop alsof ik dom was en niet begreep waar het over gaat. Professionals en wetenschappers zijn druk bezig zinvolle (..)kwaliteitsinformatie te vergaren en dat gaat volgens hem in goede samenwerking met patiëntenverenigingen. Mooi zou je zeggen... maar dan de zin: "En op dit moment heeft de patiënt dus echt nog te weinig informatie om een goede keuze te maken." Oké, zijn mensbeeld is dus dat mensen in principe 'dom' zijn en dat zij als verzekeraar voor ons moeten bepalen wat het beste voor ons is. Opeens zie ik ook de strijd tussen verzekeraars en zorgverleners... ook zorgverleners gaan er vanuit dat zij moeten bepalen wat het beste voor ons is.


Goede bedoelingen
Opeens wordt het me helder... ook de zorgverzekeraars handelen vanuit de beste bedoelingen. Zij willen het beste voor ons. Net als Poetin. Maar de grap... waarom lijken die beste bedoelingen toch zo op macht. Macht willen hebben over de ander... voor diens eigen bestwil. En waarom ervaart die ander die goede bedoelingen niet als goed voor hem of haar? Waarom verzet die ander zich op den duur tegen die goede bedoelingen? Omdat ieder ten diepste eigenlijk zelf het beste weet wat goed voor hem/haar is? Ook al lijkt dat soms anders?


Laten we stoppen elkaar met 'goede bedoelingen' lastig te vallen. Laten we eerst eens kijken waarom we doen wat we doen. Is dat niet ten diepste eigenlijk gewoon om goed te zijn voor onszelf?
Daar komen we achter door eigen keuzes te maken en daar van te leren. Pas dan worden we wijzer.... en zullen we begrijpen dat wat goed is voor de één, niet persé goed is voor de ander.


Op de vrede!


PS
n.a.v. mijn reactie op Skipr en dit blog heb ik deze week een afspraak met Wim van der Meeren bij CZ.


donderdag 24 juli 2014

Mantelzorger pleegt moord


Nee, schik niet, Wim leeft nog. Ook al kan ik hem af en toe wel wurgen. Ik kan nog geen mug doodslaan, dus het valt nog wel mee. Maar toch..  toen ik een maand geleden het woord 'mantelzorgmoord' las, als vervolg op het woord 'mantelzorgboete', dacht ik... Ik kan me heel goed voostellen dat je uit machteloosheid en wanhoop degene dood wenst voor wie je zorgt. Dat je zelfs zover kunt gaan diegene te doden. Soms hoeft dat helemaal niet zo moeilijk te zijn.

Ik gooi
Wim weet het ondertussen ook. "Jij gooit" zegt hij als we het lachend hebben over de manier waarop ik boos word. Ja, ik gooi. Met deuren, met voorwerpen. Laatst gooide ik zelfs de sondevoeding over de vloer. Woest was ik op Wim, die me na een drukke dag nog meer vroeg. Ik liep, de deur met een knal achter me dichtsmijtend, naar buiten om mezelf te hervinden. Dat helpt. Als ik terugkom kijkt Wim me schuldbewust aan. "Eigenlijk ben ik ook wel een drammer",  zegt hij. Ik kruip bij hem in zijn rolstoel op schoot. We voelen ons weer samen. We hebben allebei niet voor zijn handicaps gekozen.

Wat is nog normaal?
Vorige week sprak ik op een bijeenkomst met mantelzorgers. De meeste aanwezigen zorgden voor hun partner. Een partner die vaak als gevolg van hersenbeschadiging niet alleen fysieke beperkingen kent, maar ook van karakter en gedrag verandert. Een partner die niet meer alleen durft te zijn en van je eist dat je niet meer van huis gaat. Een partner die zomaar boos op je wordt, onhebbelijk is, van je verlangt dat je voortdurend voor hem klaar staat. Een partner die honderd keer per dag aan je vraagt waar de hond is die al drie jaar dood is, of hoe laat het is. Een partner die de hele dag televisie kijkt, terwijl jij rust wilt. Je kunt je niet voorstellen hoe terroriserend partners kunnen worden... en vooral hoe een dergelijk manipulerend patroon langzaamaan steeds meer inslijpt. Dat je gaat denken dat het gewoon is. Dat je denkt: Ach laat ik het maar doen, hij kan toch al zo weinig. Van het een komt het ander. Dat gaat jarenlang zo door. Totdat je je beseft wat je aan het doen bent. Dat je denkt dat je gek aan het worden bent omdat je normaal vindt wat eigenlijk niet normaal is. Help!

Tergend
Op die bijeenkomst vorige week vertelde een vrouw na afloop dat ze haar man soms wel kon wurgen. "Soms doe ik zo mijn handen om zijn keel en dan zeg ik, als je nu nog langer zo doorgaat dan knijp ik door." "Natuurlijk doe ik dat niet echt", zegt ze. Maar wat weerhoudt haar?
"Een mug", zegt Wim tegen me. Dit is niet alleen een mededeling, maar een vraag aan mij om die mug dood te slaan. Hij kan zelf met zijn onhandige motoriek geen vliegen meer meppen. Ik pak de vliegenmepper en geef de mug opdracht stil te blijven zitten. Ik mep. De mug vliegt weg. Wim kijkt me misprijzend aan. Ik doe nog een poging en sla er naast. Mijn oog-handcoördinatie is niet goed. Als ik probeer een bal te vangen, grijp ik er naast. En een vlieg... die kan ik nog niet eens doodslaan. Wim boft maar, want zodra ik raak probeer te gooien, gooi ik mis.

dinsdag 1 juli 2014

Vakantie met 'resetknop'

We zijn weer terug. Drie weken reden we in een buscamper over kleine wegen door Duitsland, Zwitserland, Italië, Frankrijk, België en Nederland. Het was leuk. Maar....
Voordat we weggaan moet er een hoop geregeld, ingepakt en netjes achtergelaten worden. Wim denkt daarin met me mee, maar ík moet het doen. En dat meedenken is lief, maar we denken in andere prioriteiten. Dus ben ik net met iets bezig, verzint Wim wat er ook nog moet. Het resultaat hiervan is dat ik me enorm chaotisch voel, niet meer goed kan denken.
Dan ben ik blij als we eindelijk weg zijn.

Genieten van het simpele leven en spontane hulp
Als we dan eenmaal weg zijn is alles oké. We leven 24 uur per dag op elkaars lip en dat gaat prima. We genieten van dezelfde dingen onderweg, lezen, spelen klaverjas met zijn tweeën en op de campings die we aandoen heb ik gemakkelijk contact met medereizigers. Medereizigers die ook nu weer spontaan aanbieden om me te helpen. Telkens weer emotioneert me dat. Mensen die je niet kent die willen helpen een rolstoel de helling op te duwen, die vragen of ze iets voor me kunnen doen. Mensen die spontaan ruimte maken voor de rolstoel om op een goede plek voor de TV voetbal te kunnen kijken. De sleutel van het gehandicaptentoilet (prachtige badkamers zijn dat) krijg ik overal aangereikt als ik er om vraag, zonder 'officiële indicatie'. Heerlijk. Het leven lijkt zo reizend heel simpel en vol helpende handen.

Ontdekkingsreis
Wim voelt zich wel afhankelijk van me. Afhankelijker dan thuis. Thuis kan hij zelf naar het toilet, kan zelf gemakkelijk in de rolstoel van de ene naar de andere plek. Kan kiezen of hij zich vermaakt achter zijn computer, de TV of gaat lezen. Nu is dat verplaatsen moeilijker en TV en computer zijn er niet. Het leesvoer ligt niet altijd voor het grijpen. Ook de tandenborstel moet ik apart klaarleggen.... niets gaat wat dat betreft vanzelfsprekend maar dat is het ook voor mezelf allemaal niet. Dat vind ik juist ook het leuke van zo rondreizend vakantievieren... het is steeds weer anders. De weg, het landschap, de plek waar je gaat staan, de mensen om je heen en de ene keer is er wel brood te koop en de andere keer niet. We zien wel hoe het komt en daar houden we allebei wel van.

Zorgeloos
Ik twitterde (bijna)niet, geen Facebook, geen e-mails, geen TV, geen krant.... we waren helemaal los van thuis. Ja, een sms-je van een vriend wiens zoon in coma was geraakt, zette ons even weer in een andere realiteit, maar verder was het leven eenvoudig, simpel, overzichtelijk en van dag tot dag. Wim had zijn sondevoeding en ik frutselde elke dag een maaltje voor mezelf in elkaar met pasta en verse groenten. Koffie, thee, vers brood met schapenkaas of honing. Wat wil een mens nog meer?

Doe mij ook thuis maar zorgeloos!
Langzaam trekken we huiswaarts. En ook thuis is het mooi weer. De wasmachine draait en ik maai het gras. Ik lees mijn mail, lees wat tweets. Ik voel me totaal vervreemd van wat ik daar lees. Zorgen om de zorg, vele ontslagen die dreigen in de zorg. Ik ben nog steeds totaal zorgeloos, terwijl ik volop zorg. Ik voel me verward. Waar gaat het eigenlijk om in het leven? Het verzamelen van zekerheden komt in volle bakken bij me binnen, terwijl ik er niet mee bezig wil zijn. Het motto van Wim is: "Beter méé verlegen dan óm verlegen". Maar ik merk dat al dat 'mee verlegen' door mij als ballast wordt ervaren. Ik wil al die overmatige zekerheid niet. Ik hoef geen reservespullen voor het geval dat..... Laat mij maar gewoon simpel en overzichtelijk leven met weinig. Dan kan het wat mij betreft ook thuis altijd zorgeloos vakantie zijn.
Waar zit de resetknop?