dinsdag 14 februari 2012

Wonen met 'zorg voor elkaar'

Toen Wim drie jaar geleden zijn herseninfarct kreeg en het er naar uitzag dat hij blijvend afhankelijk zou zijn van 'zorg', kwam ik op het idee een zorgboerderij te beginnen. We wonen tenslotte op een voormalige boerderij en toen we hier vijf jaar geleden kwamen wonen wist ik al: "Dit is niet voor ons alleen om van deze prachtige lokatie te genieten".
Ik verbouwde destijds de voormalige hooiberg tot ont-moetingsruimte voor workshops en vergaderingen. Maar zo'n ruimte runnen da's voor mij 'bijzaak'. Ik heb een grotere droom op deze plek, maar wat precies, dat wist ik nog niet echt en bovendien zou het iets van ons samen moeten zijn. Iets waar ook Wim zijn ei in kwijt kan.

Geen zorgomgeving
De zorgboerderij werd het dus niet omdat ik niet voortdurend in een 'zorgomgeving' wil zitten. Ook Wim wil juist 'gewoon' zijn en aangesproken op wat hij wél kan. We hebben allebei dus een hekel aan 'zorg'. Toch hebben we er natuurlijk volop mee te maken. Maar ik zie Wim nog steeds niet als een 'gehandicapte', voor mij is hij gewoon mijn partner die ik af en toe moet helpen. Hij helpt mij ook. Gelijkwaardigheid en wederkerigheid zijn voor ons een belangrijke thema's.
Ik liet het idee van de zorgboerderij los, wachtend op iets beters. En opeens zag ik enkele weken geleden dat Buurtzorg haar eerste buurtzorgpension opende en ik werd 'wakker'. Hé, een zorgpension,. Ik ging googlen en kwam erachter dat dat het toch ook nog niet is. Weer dat 'zorgaccent' en dat wilde ik toch niet? Maar wat dan wél?

Wederkerigheid
En toen kwam op 1 februari http://www.caire.nu/ als marktplaats voor hulpvraag en -aanbod in de lucht. Op basis van wederkerigheid. Iemand met handicap kan behoefte hebben aan vervoer van A naar B, maar kan zelf wellicht een website bouwen of zoiets. Zo kun je allemaal wat voor elkaar betekenen. Ik ben helemaal enthousiast over het concept. Ik schreef me in en definieerde eerst mijn hulpaanbod, een dag later ook mijn vraag. Daar moest ik nog best even over nadenken.
Want waar ik behoefte aan heb is dat ik af en toe een hele dag weg kan en dat Wim dan niet alleen zit, zijn sondevoeding klaargezet wordt en er iemand is als hij even ergens bij geholpen moet worden. Volgende wens is dat ik ook eens een weekendje met een vriendin weg kan en dat er dan iemand is om Wim te helpen met het aansluiten van het beademingsapparaat 's nachts en hem de volgende ochtend uit bed helpt. En het mooiste zou zijn als iemand dat hier thuis kan doen die dan ook nog prettig gezelschap is.
En wat nog meer?
Nou, ik zou graag meer in de tuin doen, maar vind dat samen leuker dan alleen. Ik zou graag mijn wat verwaarloosde groentetuin weer nieuw leven in blazen en samen met anderen lekkere maaltijden koken. En nog meer mooie gesprekken voeren aan de keukentafel of anderen af en toe een handje helpen.
Maar hoe geef ik dat vorm in een vanzelfsprekendheid? Allerlei opties komen in me op, maar nergens word ik écht warm van.... tot vanochtendvroeg.

Wél een leefgemeenschap
Opeens weet ik het. Ik wil een leefgemeenschap van mensen met fysieke handicap of die langdurig ziek zijn, mét hun partner. Waarbij we elkaar helpen als dat nodig is, waar we gebruik maken van elkaars kwaliteiten.
Waar de focus ligt op prettig samen leven en waar ziekte en handicap er wel zijn, maar niet de sfeer bepalen.
Waar gemeenschappelijke ruimtes zijn, waar logeermogelijkheden zijn, waar (klein)kinderen met plezier komen, waar het ook leuk is om te wonen als je 40 bent. En als je échte zorg nodig hebt, dan is het allemaal heel dichtbij.
En het mooie... ook Wim is deze keer enthousiast. Hij heeft al eerder een soort van droomhuis voor  zichzelf voor ogen gehad waar hij makelaar en projectontwikkelaar voor warm kreeg om er een hele straat mee vol te bouwen en daar met zijn gezin met veel plezier te wonen tussen de andere jonge gezinnen. Laat hem maar (onder)handelen.

Doe je mee?
Maar nu eerst de volgende stap. Verder uitwerken van het plan en kijken wie er mee wil doen. We hebben de ruimte. Een schuur, nog een schuur, een al verbouwde ontmoetingsruimte (de 'Krachtcentrale') en er is een schuur die ooit bij ons huis hoorde maar nu staat te vervallen. En een geweldig mooie plek voor wie van landelijk wonen en eindeloos ver uitzicht houdt, en dat allemaal op ca. 35 km van Utrecht, Amsterdam, Rotterdam, Den Haag.
Doe je mee, of weet je mensen die hierin geïnteresseerd kunnen zijn? Laat het weten via cora@partnerzorg.nl.