dinsdag 10 januari 2012

Lachen om 'bankmannetjes' helpt!

Er zijn van die dagen, vaak een beetje grauw buiten, dat ik het allemaal niet meer zo goed weet. Dan voel ik me een vreemde in mijn eigen leven. "Waar ben ik in hemelsnaam beland?, Wil ik dit allemaal wel?". Op zo'n dag is het antwoord: "Help, ik weet het allemaal niet meer". En ja wat doe je dan?

Leuke mensen bellen
Gisteren was het weer zover. Grijs en grauw buiten. Binnen nog een lijstje met af te handelen regelzaken en Wim die nog meer regelzaken bedenkt. Oh, wat haat ik op zo'n dag alle instanties en andere mensen die niet gewoon uit zichzelf de dingen doen zoals het moet. Ik besluit eerst maar eens een paar mensen te bellen die ik leuk vind om mee bij te praten. Via Twitter lees ik dat @marjobrouns zich lelijk in haar vinger heeft gesneden en ik bel haar om te vragen hoe het er nu mee gaat.
Marjo heeft net als ik een gehandicapte partner die veel zorg nodig heeft. We zijn allebei sterk, maar af en toe 'even niet'. We lachen om die vinger, de oplossingen die ze via Twitter krijgt aangereikt en ik vertel van mijn 'twijfeldag'. Ook zij kent haar twijfeldagen. Veroorzaakt omdat wat je wilt niet zo één, twee, drie te realiseren is en je geduld en doorzettingsvermogen voortdurend op de proef worden gesteld. Het lijkt dan of alles en iedereen alleen maar tegenwerkt. "Ja", zegt Marjo, "eigenlijk wil je helemaal geen oplossingen aangereikt. Je wilt gewoon begrip voor de manier waarop je je weg gaat. Soms zoekend en onzeker en even later weer sterk en vol vertrouwen. We willen ook onze kwetsbaarheid kunnen tonen, zonder dat dat betekent dat we het niet meer aan zouden kunnen".

Niet op mijn nek!
En ja, van zo'n gesprek knap ik weer op. Maar vervolgens begrijpt Wim er helaas nog helemaal niets van. "Maar waarom heb je die en die dan nog steeds gewoon niet even gebeld? Ik zou dat meteen hebben gedaan, dan ben je er gewoon meteen vanaf". Ja, hij heeft helemaal gelijk, maar als ik zo'n 'twijfel-aan-mezelf-dag' heb, voel ik me nauwelijks in staat om zo'n vervelend telefoongesprek te voeren. Dus doe ik het niet. En als er dan iemand op mijn nek zit, die daar niets van begrijpt, dan wordt het alleen maar slechter.
Probleem is dat Wim zelf moeilijk een telefoongesprek kan voeren omdat hij vanwege zijn slecht functionerende stembanden moeilijk is te verstaan. Dus het 'gedoe' komt dan ook echt allemaal op mij neer, en hij voelt zich daarin van mij afhankelijk. En afhankelijk zijn, da's ook niet gemakkelijk. Kortom....

Opkomen voor jezelf
Ik bel Yvonne. Zij heeft enkele jaren geleden haar man verloren aan kanker en kortgeleden ook haar gehandicapte dochter. Ik vraag haar hoe het nu met haar gaat. Ze is nog druk met het afhandelen van van alles en nog wat. Met instanties, verzekeringen etc. "Tja Cora, ik heb geleerd dat je af en toe uit eigenbelang bij die instanties gewoon maar een beetje moet liegen om je niet nog meer rompslomp op de hals te halen. Soms krijg ik daardoor een hekel aan mezelf, maar dat gaat allemaal weer over als het geregeld is". Goh dat herken ik. Wim zegt ook dat ik te eerlijk ben, en dat is eigenlijk precies waarom ik het in zijn ogen niet goed doe. "Jij laat je peopelen",  zegt hij vaak als ik begrip toon voor iemand die ook maar gewoon zijn werk doet in een bureaucratische organisatie. Opkomen voor jezelf betekent dus af en toe een beetje liegen. Inderdaad, dat kost me moeite.

Wil je wel geholpen worden?
Nog een vraag die dan opkomt: "Sta ik het anderen wel toe om me te helpen?'. Op dat moment twittert @Menzis dat mantelzorgers met al hun vragen de mantelzorginformatielijn kunnen bellen. Ik denk: "Joh, rot op, kan ik nog een keer alles uitleggen om vervolgens tips te krijgen over wat ik zou kunnen regelen. En ik wil juist helemaal niks meer regelen!!". Dus ik twitter terug dat ze voor me mogen regelen dat er hier iemand komt om voor Wim te zorgen zodat ik twee dagen met een vriendin kan gaan wandelen. Vervolgens twittert de persoon van Menzis, dat ze ook niet alles kunnen oplossen. Nou da's op zijn minst heel eerlijk.

Lachen om die 'mannetjes'
's Avonds heb ik vergadering van het bestuur van de Volksuniversiteit hier in het dorp. Eén van het bestuur heeft al drie jaar lang twee huizen en het lukt niet haar oude huis te verkopen. "Ik krijg volgende week weer bezoek van de bank. Nodigen ze mij uit voor een gesprek, moet ik nog advieskosten betalen ook. Ik snap sowieso niet waar ze zich mee bemoeien zolang ik keurig elke maand betaal. Maar ik moet wel elke keer mijn hele hebben en houden bij ze op tafel leggen, ik vertik het langer mee te doen met hun machtspelletjes".
We hebben vreselijke lol om de voorbeelden die ze noemt van de manier waarop de 'bankmannetjes' hun best doen om 'belangrijk' te zijn en hoe zij ze aftroeft. Eigenlijk is op deze manier het hele gedoe van instituties slechts een spel waar je maar beter om kunt lachen.
Lachend kom ik thuis. Wim lacht blij terug. Opgewekt geef ik hem zijn laatste sondevoeding en sluit ik hem even later in bed weer aan op het beademinsgapparaat. Ik kruip dicht tegen hem aan. Eigenlijk vind ik hem best wel lief.

Vandaag pleeg ik in no time de telefoontjes waar ik gisteren zo tegenop zag. En nu is alles weer geregeld.
Ik weet het weer.....  lachen doet wonderen!