donderdag 30 december 2010

Geen goede voornemens

Weet jij nog wat je je begin 2010 voornam voor dat jaar? Ik niet. Ik denk eigenlijk dat ik me niets voorgenomen heb en als dat zo is dan is me dat goed bevallen. Ho wacht, er was wel iets. Ik wilde mijn boek: 'Mag ik ook voor mezelf zorgen?' snel afmaken.
Dat schrijven werd een worstelpartij van 200 naar 98 pagina's en op een goed moment was ik mijn eigen boek voorbij. Het voelde als verleden tijd en ik wilde daar niet steeds weer naar terug.
Wel heb ik er van geleerd dat mijn boodschap het best overkomt als ik vertel over mijn eigen ervaringen, observaties en ideeen. Ook heb ik geleerd dat ik dat het beste kan op het moment dat iets actueel aan de orde is of er wanneer mij een vraag wordt gesteld. Dus... korte verhalen, columns, een bijdrage aan het oplossen of verhelderen van een actuele vraag, concretiserende vragen stellen, daar ben ik op mijn best. En toch.....

Snelweg als dwaalspoor
Toch denk ik nog steeds dat ik meer moet doen. Ik blijf zoeken naar wegen om sneller die betere wereld voor elkaar te krijgen. Een wereld waar liefde regeert in plaats van angst.
En zo zat ik de dag na kerst bij een mij tot dan onbekende Tineke aan de keukentafel bij de houtkachel. Eerst was er thee, toen Gluhwein. Een plek om nooit meer weg te gaan.
Tineke wordt 67, en is nog volop aan het werk. Heeft een ruimte die ze verhuurt aan groepen, net als ik. En het blijkt dat we eenzelfde levensvisie hebben, dezelfde overtuigingen en een zelfde passie voor 'het systeem'.
Dat wil zeggen.... voor het minimaliseren er van. We willen allebei een samenleving waarin mensen met voldoening 'samen leven' en er als vanzelfsprekend voor elkaar zijn als dat nodig is. Zonder dat dat allemaal via een systeem geregeld is en aangestuurd wordt. Vol bewondering luister ik naar haar verhaal over de realisatie in haar regio van 'Vraaggestuurde zorg, in plaats van aanbodgestuurde zorg'.
Opeens kom ik erop te vertellen wat ik nou het allerliefst zou willen. Ik wil mensen inspireren beter voor zichzelf (en daarmee voor een ander) te zorgen door te vertellen over mijn ervaringen naar aanleiding van het herseninfarct van mijn partner. Op het moment dat ik het uitspreek schieten mijn ogen vol. Voor mij een teken dat het waar is. Maar het is tegelijk ook zo simpel, want ik doe het namelijk al.
Maar omdat ik steeds weer vind dat het allemaal niet snel genoeg gaat, ga ik op zoek naar snelwegen en raak het zicht op mijn eigen karrespoor telkens weer een beetje kwijt.

Leef-tijd
De volgende dag ontvang ik van iemand anders een plattegrond. Een plattegrond met daarop een landschap bestaande uit mogelijkheden, communities, wederkerigheid, zelfbeschikking, karresporen,  nieuwe zekerheden en bergen van vitaliteit. De plattegrond heeft als titel 'Een nieuwe oude dag'. Nu laat mijn oude dag dan maar vandaag beginnen. Want wat is oud als je je van binnen nog steeds maar 26 voelt?
Hoe is het met jouw leef-tijd?

zondag 19 december 2010

Een hele kleine witte wikiwereld

Weijland, Nieuwerbrug
Buiten is alles wit. Als ik bij opstaan uit het raam kijk zie ik de overburen hun auto uitgraven. Wil ik er ook nog uit vandaag?
De kortste dag is dichtbij. Velen hebben al kerstvakantie. De luchthavens en (spoor)wegen zijn verstopt. Ik moet denken aan het liedje van Jenny Arean: "Vluchten kan niet meer!".
Nee, vluchten kan niet meer, ik zou niet weten waar naar toe. Ik zou trouwens niet weten waar voor.
Al een paar weken heb ik het gevoel dat de wereld een beetje aan me voorbij gaat. Vraag me regelmatig af waar iedereen zich eigenlijk zo druk om maakt. Ligt er sneeuw, klaagt men. Ligt er geen sneeuw klaagt men ook. Het is nooit goed. Maar in feite gaat het helemaal nergens over. Ja, over het feit dat we de illusie hebben dat het leven maakbaar en beheersbaar is, maar wat steeds weer niet zo blijkt te zijn. Gewoon omdat er veel sneeuw valt, of omdat iemand al jaren geleden was veroordeeld wegens kinderporno en toch nog steeds gewoon zijn gang kon gaan. En dat in een wereld waarin het mogelijk is alle informatie met elkaar te verbinden..... als men wil. En waar men niet wil, helpt wikileaks wel een handje bij het openen van de doofpot. Is de geest uit de fles?

Vernietigen?
Ik geloof er niet meer in dat het leven maakbaar is. Waar we die illusie in stand houden lijkt het uiteindelijk steeds op een vernietiging uit te lopen. Doen we daarom zo ons best? Ik lees het boek 'De beschermengel' van Paulo Coelho. Zijn vraag is: "Waarom vernietigen we de dingen die we het meest liefhebben?'.
Ik heb het boek nog niet uit, maar mijn antwoord zou zijn: "Omdat we ze vast willen houden".

Dus wat als we de boel loslaten? Alle informatie voor iedereen ter beschikking stellen? We zullen nog meer schrikken van de werkelijkheid. Van de strijd om de macht die ons leven bepaalt, of we dat willen of niet.
Ik hoop dat alle openheid waar de bedenkers van internet, wikileaks, facebook etc. naar streven, zal leiden tot het inzicht dat je alleen met zaken die voortkomen uit liefde, voor jezelf, voor de ander, voor de wereld, niet bang hoeft te zijn voor al die openheid.

Maar voorlopig is het nog niet zover. Ik blijf nog even binnen. In een hele kleine witte wikiwereld, met warmte en liefde bij een knappend houtvuur.
Op naar een liefdevolle kerst en alle uren, dagen, maanden, jaren, die daarna nog volgen!

zondag 5 december 2010

Zeker weten? Op zoek naar waarheid.

De afgelopen week nam ik deel aan een bijzondere discussie in een Linkedin groep van het Dutch Health Network over de vraag naar de eventuele noodzaak van voedingssuplementen. Ooit werd ik dietist, maar voedingssuplementen boeien me niet echt meer. Maar... toch zat ik in die discussie. Er was iets wat me triggerde en ik wilde weten wat dat was. In de discussie probeerden de deelnemers elkaar te overtuigen van de waarheid en steeds werd gevraagd naar wetenschappelijk bewijs. Maar sommige dingen, zoals mijn kalktabletjes tegen wintertenen, werken gewoon zonder wetenschappelijk te zijn bewezen. Moet je zonder wetenschappelijke bewijs dan maar zeggen dat het niet bestaat? Wat is waarheid?

Dan is er afgelopen vrijdag in mijn 'krachtcentrale' een workshop 'de eenvoud van het loslaten'. Begeleider Gerrit van der Heide nodigt me uit om gewoon lekker als deelnemer mee te doen, maar ik reageer met: "Joh, ik heb al zoveel losgelaten, ik beperk mij tot de rol van gastvrouw". En zo ontvangen we de deelnemers met koffie en wat lekkers en daarna maak ik witlofsoep en lekkere broodjes voor de lunch. En terwijl ik de soep sta op te scheppen lijkt het alsof ik gewoon bij de groep hoor. Enkele deelnemers beginnen hun verhalen met me te delen. Ik vertel ook over me zelf. Opeens heb ik grote behoefte die middag wel gewoon als deelnemer mee te doen. De groep vindt het oke en ik schuif aan. Geen idee waarom.
Gerrit helpt de deelnemers problemen, als gevolg van ingebakken overtuigingen van hoe het zou moeten zijn, los te laten alsof het niets is. Mooi om te zien. Maar na een uur word ik onrustig. "Wat doe ik hier eigenlijk?" vraag ik me af. Ik besluit de vraag maar gewoon hardop te stellen.
"Waarom wil je dat weten?" vraagt Gerrit. "Ja, dat wil ik gewoon weten. Ik wil weten wat ik hier toevoeg" is mijn antwoord. "Maar waarom moet je dat weten, kan je aanwezigheid hier niet gewoon genoeg zijn?", vraagt Gerrit vervolgens. Maar nee.... "dat kan niet zomaar, het moet wel meerwaarde hebben" is mijn antwoord. Van wie? Nou van mezelf natuurlijk. Toen kwam ik erachter dat ik wilde dat er liefde was, dat ik liefde bracht. "Nou dan hoef je het alleen maar te zijn... en hoe is dat?" vroeg Gerrit. En grappig.... toen ik losliet dat ik wilde weten wat ik daar te doen had, was er liefde. Dus.... het willen weten stond de liefde in de weg.

En dan weer de wetenschap....
Vandaag ging de Linkedin discussie over de voedingssuplementen verder. Nog steeds in een polariserende discussie op zoek naar de waarheid die in ogen van sommigen alleen maar wetenschappelijk aangetoond kan worden. Dan lees ik in de wetenschappelijke bijlage van NRC van 4 december het artikel: 'Wie betaalt, bepaalt'waarin wordt geschreven over een onderzoek van de Gezondheidsraad over financiering en ontwikkeling van medische kennis. Boeiend. En je weet na lezing van artikel en onderzoek dat wetenschappelijk onderzoek ook niet dé waarheid biedt.
Ondertussen weet ik na vrijdag dat dat wat je denkt zeker te weten (je overtuiging) juist het zicht op de waarheid ontneemt. Dus.... laten we blijven zoeken, vragen blijven stellen, want zeker weten zullen we het nooit!