donderdag 30 december 2010

Geen goede voornemens

Weet jij nog wat je je begin 2010 voornam voor dat jaar? Ik niet. Ik denk eigenlijk dat ik me niets voorgenomen heb en als dat zo is dan is me dat goed bevallen. Ho wacht, er was wel iets. Ik wilde mijn boek: 'Mag ik ook voor mezelf zorgen?' snel afmaken.
Dat schrijven werd een worstelpartij van 200 naar 98 pagina's en op een goed moment was ik mijn eigen boek voorbij. Het voelde als verleden tijd en ik wilde daar niet steeds weer naar terug.
Wel heb ik er van geleerd dat mijn boodschap het best overkomt als ik vertel over mijn eigen ervaringen, observaties en ideeen. Ook heb ik geleerd dat ik dat het beste kan op het moment dat iets actueel aan de orde is of er wanneer mij een vraag wordt gesteld. Dus... korte verhalen, columns, een bijdrage aan het oplossen of verhelderen van een actuele vraag, concretiserende vragen stellen, daar ben ik op mijn best. En toch.....

Snelweg als dwaalspoor
Toch denk ik nog steeds dat ik meer moet doen. Ik blijf zoeken naar wegen om sneller die betere wereld voor elkaar te krijgen. Een wereld waar liefde regeert in plaats van angst.
En zo zat ik de dag na kerst bij een mij tot dan onbekende Tineke aan de keukentafel bij de houtkachel. Eerst was er thee, toen Gluhwein. Een plek om nooit meer weg te gaan.
Tineke wordt 67, en is nog volop aan het werk. Heeft een ruimte die ze verhuurt aan groepen, net als ik. En het blijkt dat we eenzelfde levensvisie hebben, dezelfde overtuigingen en een zelfde passie voor 'het systeem'.
Dat wil zeggen.... voor het minimaliseren er van. We willen allebei een samenleving waarin mensen met voldoening 'samen leven' en er als vanzelfsprekend voor elkaar zijn als dat nodig is. Zonder dat dat allemaal via een systeem geregeld is en aangestuurd wordt. Vol bewondering luister ik naar haar verhaal over de realisatie in haar regio van 'Vraaggestuurde zorg, in plaats van aanbodgestuurde zorg'.
Opeens kom ik erop te vertellen wat ik nou het allerliefst zou willen. Ik wil mensen inspireren beter voor zichzelf (en daarmee voor een ander) te zorgen door te vertellen over mijn ervaringen naar aanleiding van het herseninfarct van mijn partner. Op het moment dat ik het uitspreek schieten mijn ogen vol. Voor mij een teken dat het waar is. Maar het is tegelijk ook zo simpel, want ik doe het namelijk al.
Maar omdat ik steeds weer vind dat het allemaal niet snel genoeg gaat, ga ik op zoek naar snelwegen en raak het zicht op mijn eigen karrespoor telkens weer een beetje kwijt.

Leef-tijd
De volgende dag ontvang ik van iemand anders een plattegrond. Een plattegrond met daarop een landschap bestaande uit mogelijkheden, communities, wederkerigheid, zelfbeschikking, karresporen,  nieuwe zekerheden en bergen van vitaliteit. De plattegrond heeft als titel 'Een nieuwe oude dag'. Nu laat mijn oude dag dan maar vandaag beginnen. Want wat is oud als je je van binnen nog steeds maar 26 voelt?
Hoe is het met jouw leef-tijd?

zondag 19 december 2010

Een hele kleine witte wikiwereld

Weijland, Nieuwerbrug
Buiten is alles wit. Als ik bij opstaan uit het raam kijk zie ik de overburen hun auto uitgraven. Wil ik er ook nog uit vandaag?
De kortste dag is dichtbij. Velen hebben al kerstvakantie. De luchthavens en (spoor)wegen zijn verstopt. Ik moet denken aan het liedje van Jenny Arean: "Vluchten kan niet meer!".
Nee, vluchten kan niet meer, ik zou niet weten waar naar toe. Ik zou trouwens niet weten waar voor.
Al een paar weken heb ik het gevoel dat de wereld een beetje aan me voorbij gaat. Vraag me regelmatig af waar iedereen zich eigenlijk zo druk om maakt. Ligt er sneeuw, klaagt men. Ligt er geen sneeuw klaagt men ook. Het is nooit goed. Maar in feite gaat het helemaal nergens over. Ja, over het feit dat we de illusie hebben dat het leven maakbaar en beheersbaar is, maar wat steeds weer niet zo blijkt te zijn. Gewoon omdat er veel sneeuw valt, of omdat iemand al jaren geleden was veroordeeld wegens kinderporno en toch nog steeds gewoon zijn gang kon gaan. En dat in een wereld waarin het mogelijk is alle informatie met elkaar te verbinden..... als men wil. En waar men niet wil, helpt wikileaks wel een handje bij het openen van de doofpot. Is de geest uit de fles?

Vernietigen?
Ik geloof er niet meer in dat het leven maakbaar is. Waar we die illusie in stand houden lijkt het uiteindelijk steeds op een vernietiging uit te lopen. Doen we daarom zo ons best? Ik lees het boek 'De beschermengel' van Paulo Coelho. Zijn vraag is: "Waarom vernietigen we de dingen die we het meest liefhebben?'.
Ik heb het boek nog niet uit, maar mijn antwoord zou zijn: "Omdat we ze vast willen houden".

Dus wat als we de boel loslaten? Alle informatie voor iedereen ter beschikking stellen? We zullen nog meer schrikken van de werkelijkheid. Van de strijd om de macht die ons leven bepaalt, of we dat willen of niet.
Ik hoop dat alle openheid waar de bedenkers van internet, wikileaks, facebook etc. naar streven, zal leiden tot het inzicht dat je alleen met zaken die voortkomen uit liefde, voor jezelf, voor de ander, voor de wereld, niet bang hoeft te zijn voor al die openheid.

Maar voorlopig is het nog niet zover. Ik blijf nog even binnen. In een hele kleine witte wikiwereld, met warmte en liefde bij een knappend houtvuur.
Op naar een liefdevolle kerst en alle uren, dagen, maanden, jaren, die daarna nog volgen!

zondag 5 december 2010

Zeker weten? Op zoek naar waarheid.

De afgelopen week nam ik deel aan een bijzondere discussie in een Linkedin groep van het Dutch Health Network over de vraag naar de eventuele noodzaak van voedingssuplementen. Ooit werd ik dietist, maar voedingssuplementen boeien me niet echt meer. Maar... toch zat ik in die discussie. Er was iets wat me triggerde en ik wilde weten wat dat was. In de discussie probeerden de deelnemers elkaar te overtuigen van de waarheid en steeds werd gevraagd naar wetenschappelijk bewijs. Maar sommige dingen, zoals mijn kalktabletjes tegen wintertenen, werken gewoon zonder wetenschappelijk te zijn bewezen. Moet je zonder wetenschappelijke bewijs dan maar zeggen dat het niet bestaat? Wat is waarheid?

Dan is er afgelopen vrijdag in mijn 'krachtcentrale' een workshop 'de eenvoud van het loslaten'. Begeleider Gerrit van der Heide nodigt me uit om gewoon lekker als deelnemer mee te doen, maar ik reageer met: "Joh, ik heb al zoveel losgelaten, ik beperk mij tot de rol van gastvrouw". En zo ontvangen we de deelnemers met koffie en wat lekkers en daarna maak ik witlofsoep en lekkere broodjes voor de lunch. En terwijl ik de soep sta op te scheppen lijkt het alsof ik gewoon bij de groep hoor. Enkele deelnemers beginnen hun verhalen met me te delen. Ik vertel ook over me zelf. Opeens heb ik grote behoefte die middag wel gewoon als deelnemer mee te doen. De groep vindt het oke en ik schuif aan. Geen idee waarom.
Gerrit helpt de deelnemers problemen, als gevolg van ingebakken overtuigingen van hoe het zou moeten zijn, los te laten alsof het niets is. Mooi om te zien. Maar na een uur word ik onrustig. "Wat doe ik hier eigenlijk?" vraag ik me af. Ik besluit de vraag maar gewoon hardop te stellen.
"Waarom wil je dat weten?" vraagt Gerrit. "Ja, dat wil ik gewoon weten. Ik wil weten wat ik hier toevoeg" is mijn antwoord. "Maar waarom moet je dat weten, kan je aanwezigheid hier niet gewoon genoeg zijn?", vraagt Gerrit vervolgens. Maar nee.... "dat kan niet zomaar, het moet wel meerwaarde hebben" is mijn antwoord. Van wie? Nou van mezelf natuurlijk. Toen kwam ik erachter dat ik wilde dat er liefde was, dat ik liefde bracht. "Nou dan hoef je het alleen maar te zijn... en hoe is dat?" vroeg Gerrit. En grappig.... toen ik losliet dat ik wilde weten wat ik daar te doen had, was er liefde. Dus.... het willen weten stond de liefde in de weg.

En dan weer de wetenschap....
Vandaag ging de Linkedin discussie over de voedingssuplementen verder. Nog steeds in een polariserende discussie op zoek naar de waarheid die in ogen van sommigen alleen maar wetenschappelijk aangetoond kan worden. Dan lees ik in de wetenschappelijke bijlage van NRC van 4 december het artikel: 'Wie betaalt, bepaalt'waarin wordt geschreven over een onderzoek van de Gezondheidsraad over financiering en ontwikkeling van medische kennis. Boeiend. En je weet na lezing van artikel en onderzoek dat wetenschappelijk onderzoek ook niet dé waarheid biedt.
Ondertussen weet ik na vrijdag dat dat wat je denkt zeker te weten (je overtuiging) juist het zicht op de waarheid ontneemt. Dus.... laten we blijven zoeken, vragen blijven stellen, want zeker weten zullen we het nooit!

zondag 21 november 2010

Zorginspiratie en .....gewoon GAAN!

Vorige week bezocht ik de inspiratiebijeenkomst Eigen kracht en Liefde in de gezondheidszorg, georganiseerd door Zorginspiratie Nederland bij TNO Kwaliteit van Leven. Ik had geen idee wat ik er moest verwachten. Ik meldde me twee dagen daarvoor aan omdat de aankondiging opeens over mijn netvlies kwam en de titel me triggerde. Wat me ook triggerde was de licht techneutische uitstraling. Mijn beide hersenhelften werden hiermee gestimuleerd; dan kun je toch niet anders dan gewoon GAAN!

Karlien maakt het verschil
Een aantal inleiders vertelde in 5 minuten hun Eigen kracht ervaringen. Mooi, vooral als er een verhaal werd voorgelezen waarin een 'client' zijn/haar verhaal vertelt. 't Was wel een beetje zoeken naar de Eigen kracht van de inleiders. Die was meer zichtbaar buiten de presentatie.
Maar toen kwam Karlien Bongers met haar verhaal. Van de wereldverbeteraar die arts werd, stoer wilde zijn en dus chirurg werd, maar zichzelf tegenkwam toen ze te maken kreeg met behandeling van borstkanker. De emotionele lading bij al die vrouwen die ze zag voor een borstoperatie raakte ook iets in haar. Ze hing, zoals ze dat zelf zegt, haar mes in de wilgen, en ging de mens zien als 'hele mens' en niet meer als een 'geval'. Ze richtte NIKIM op (Nationaal informatie- en kenniscentrum integrative medicine,) en begon een adviespraktijk voor borstkanker. Karlien is voor mij een mens dat vooral GAAT. Ik was geraakt door haar verhaal, voelde de zonnevlecht in mijn buik rond mijn navel rondtollen.

En nu ik dit opschrijf realiseer ik me opeens waarom juist haar verhaal me zo raakte.... ze vertelde haar eigen verhaal. De anderen vertelden een verhaal over hun organisatie, over anderen in hun eigen kracht, maar die eigen kracht van henzelf schemerde er soms maar magertjes doorheen.

Van praten over naar.... gewoon GAAN
In vele congressen, discussieforums, artikelen etc. wordt gesproken over noodzakelijke veranderingen in de gezondheidszorg. En velen vragen zich af... wat kunnen we nu toch doen om het te veranderen. Om de mens weer centraal te krijgen in plaats van het systeem. Hoe kunnen we meer Eigen kracht mobiliseren?
Toen die vraag in die bijeenkomst gesteld werd, stelde ik de vraag: "Wat bedoel je met eigen kracht?". Beetje rare vraag natuurlijk als er net een paar uur over gesproken is. Maar mijn zonnevlecht begon weer rond te tollen. Er was dus iets. En het grappige was dat Karlien Bongers dat blijkbaar herkende. Ze zei:"Volgens mij heb je er iets mee". Mijn tollende zonnevlecht was niet meer te houden. "Ja, ik heb wat met eigen kracht". Ik was geraakt en mijn ogen schoten vol. Ik vertelde wat er op dat moment met me gebeurde en vertelde hoe Wim en ik onze best hebben moeten doen om onze Eigen kracht overeind te houden in het ziekenhuis tijdens zijn opname voor het herseninfarct. Hoe Wim (zonder te kunnen spreken) zijn best deed de artsen en verpleegkundigen  duidelijk te maken dat hij wilde dat er aan zijn bed mét hem gesproken werd en niet over hem. Hoe Wim werd aangemoedigd om een 'lastige patient' te zijn, omdat ze zagen dat ze van hem konden leren. Maar ook... hoe moeilijk dat in de praktijk van 'eigenwijze professionals en protocollen' in te passen was.

Mijn verhaal maakte indruk. Persoonlijke praktijkverhalen maken indruk en inspireren. Het zijn verhalen waar beide hersenhelften worden geactiveerd. Verhalen die aanzetten tot... gewoon GAAN!

(Voor de liefhebbers van de inhoudelijke verhalen van de verschillende inleiders schreef Harriet Messing een helder verhaal in haar blog Zorgelijkjes.) 

zondag 14 november 2010

Bespaartip: Beloon gezond leven!

De afgelopen week discussie in de Tweede Kamer over de begroting voor gezondheidszorg. Ik word moe van dat gedoe over beetje minder hier en een beetje minder daar. En dan een discussie over rollators al dan niet in het basispakket. Net of het daarom gaat. Ik heb behoefte aan een duidelijke visie op een gezonde samenleving en wat daarvoor nodig is. Wat dat vraagt van ons als burger en zorgprofessionals. Zicht op wat daarvoor nodig is. En stippel dan een pad uit om van de verstikkende en inefficiente systeemrealiteit naar een gezonde samenleving te komen. Gezond mag dan van mij ook best met ziekte zijn, maar niet ziekmakend.

Beloon gezond leven
Voor mij bestaat zo'n gezonde samenleving uit mensen die verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen leven en welbevinden. Mensen die weten wat ze eten, weten wat goed voor ze is en wat niet. Mensen die weten dat het beter is de goede keuzes te maken voor zichzelf omdat dat wordt beloond. Beloond in aandacht en waardering. En omdat gezond leven goedkoper is worden ze er financieel beter van. (Hoge belasting op ongezonde voedingsmiddelen bijvoorbeeld). Mensen die om hulp kunnen vragen als ze dat nodig hebben. En dat bij de hulpvraag goed wordt gekeken naar wat er werkelijk gevraagd wordt. De zorgverleners laten zich leiden door deze vraag en niet door protocollen of verkokerende financieringssystemen. Ze nemen de wens van de zorgvrager serieus en betrekken ook de naasten in de aanpak. Sterven is meer onderdeel van het leven geworden, waardoor de angst voor de dood mensen niet meer oneindig lang 'kunstmatig' in leven houdt. De begrippen 'alternatieve' en 'reguliere' geneeskunde bestaan niet meer. Heelmeesters hebben  weer de hele mens ontdekt.

Samen
Het is vanzelfsprekend dat familie, vrienden en buren tijd hebben voor elkaar omdat ze vooral werk doen wat hun plezier en voldoening biedt en daar voldoende voor betaald worden. Dit voorkomt al dat sommige mensen ziek of eenzaam worden maar biedt ook veiligheid en zorg als het nodig is. En via je computer kun je ook alles vinden en vragen wat je wilt. Ook je internetvrienden zijn belangrijk.

Gewoon zelf beginnen
Wanneer een dergelijke samenleving realiteit zal zijn weet ik niet. Misschien wel nooit. Maar het lijkt me een mooier uitgangspunt voor plannen van overheid, zorgverzekeraars en anderen die zich druk maken over de financiering van onze gezondheid, dan de vraag: "Waar kunnen we het best en het meest op bezuinigen". Gewone mensen houden niet van 'minder', dus zoek een boodschap van 'meer'. Meer gezondheid, meer geluk, meer tijd voor elkaar en meer rijkdom.
En waar te beginnen? Gewoon bij jezelf. Of je nu zorgprofessional bent, patient, minister, beleidsmedewerker, medicijnproducent, verzekeraar of boer, het maakt niet uit. Allemaal hebben we een aandeel in het geheel, en goed voorbeeld doet goed volgen.

zondag 7 november 2010

Je hart als moordkuil

"Maak van je hart geen moordkuil!", we zeggen het zo gemakkelijk. Maar ik heb er lang over gedaan om het te leren. Het is namelijk meestal veel 'veiliger' om je mond te houden. Al zwijgend en volgzaam door het leven gaand is er niemand die kwaad op je wordt, je krijgt geen ruzie en wordt geprezen om je 'goede' gedrag. Het levert je dus goedkeuring op van je omgeving. Maar hoe moordend is dat stille volgen van wat een ander voor je bedenkt, voor jezelf?

Ruimte voor inbreng?
Deze week had ik een bijzondere bijeenkomst. Een introductiedag met 30 mantelzorgers om als nieuwe leden ingewijd te worden in de mores van de ledenraad van Mezzo, landelijke vereniging voor mantelzorgers en vrijwilligers. Bestuur en directie vinden de structuur van Mezzo niet meer adequaat en zijn op zoek naar hoe het anders zou kunnen. Er is een commissie ingesteld om dat te onderzoeken. Maar wij als frisse, gedreven nieuwe ledenraadsleden zien ook her en der mogelijkheden ter verbetering. De gedachten hierover worden aftastend geuit. De voorzitter van het bestuur is ook aanwezig en drukt nadrukkelijk haar stempel. Veel ruimte voor vrije geesten geeft ze niet. Als ik een idee opper hoe we meer mantelzorgers in het land bij totstandkoming van beleid zouden kunnen betrekken grijpt ze in. Het is nadrukkelijk niet de bedoeling dat we zoiets gaan doen. Voorstellen voor dit soort zaken komen van het bestuur en daar mogen we in de ledenraad onze goedkeuring aan geven.
De ledenraad als instemmingsmachine? Dan ben ik niet geschikt als ledenraadslid. Dus ik stel de vraag of er sowieso ruimte is voor 'meedenken'. Jawel, maar dan wel binnen de regels. Oh, en als de regels dan in de weg staan om de doelstellingen van de organisatie te bereiken? Er ontstaat een heftige discussie.

Zwijgen voor behoud van de ‘lieve vrede’
En toen moest ik opeens denken aan de eerste heftige woordenwisseling met mijn vader. Op 38 jarige leeftijd, jawel. Al die jaren was ik vrij stil en loyaal. Maar binnen in mij was het al enige tijd aan het broeien. Toen mijn vader zich die dag negatief uitliet over de manier waarop ik met mijn geld om ging barstte de bom. Boos en verontwaardigd vertelde ik hem dat hij zich daar niet mee te bemoeien had. Kwaad liep ik de kamer uit. Vijf minuten later kwam ik afgekoeld weer binnen. De blik van mijn vader bij mijn binnenkomst vergeet ik nooit meer. Ik zag een glimlach vol respect. Vanaf dat moment hadden mijn vader en ik de mooiste gesprekken. Mijn vader leefde nog één jaar. In dat laatste jaar van zijn leven heb ik in die vaak heftige gesprekken mijn vader pas echt leren kennen. We gingen elkaar steeds beter begrijpen en respecteren.  Waarom ik al die jaren daarvoor heb gezwegen? Mijn moeder hield niet van die heftige discussies van mijn vader. Omwille van de 'lieve vrede' heb ik er als kind voor gekozen mijn mond te houden en volgzaam te zijn.

Gelukkiger door te spreken
Ik heb ervaren wat het op kan leveren als je je mond opendoet en van je hart niet langer een moordkuil maakt. Mijn depressieve buien verdwenen, ik ontdekte mijn kracht, er ging een wereld van groeiend (zelf)vertrouwen voor me open.
Ondertussen laat ik de stem van mijn hart niet meer smoren. Ook niet door ‘goedwillende’ bestuurders. En sterker nog... ik wil iedereen inspireren en aanmoedigen om de stem van zijn/haar hart te laten horen. Of op zijn minst te herkennen waardoor die stem gesmoord wordt. Op dat moment heb je een keuze en ben je geen slachtoffer meer.

zondag 31 oktober 2010

Droomreis: Dansen aan de Amazone

Al jaren ontleen ik veel kracht en moed aan mijn dromen. Ik heb mezelf in mijn dromen al vele orkanen, branden en overstromingen zien overleven. Mijn overleden vader sprak me bijzondere woorden toe. Alleen het wiskunde-examen waar ik veel te laat mee begin te leren hangt nog steeds boven mijn hoofd. De symboliek ervan is me ook nog niet helder.

Maar de symboliek in mijn droom van vannacht is overduidelijk.
Ik trok met een groep langs de Amazone, stroomafwaards. Aan het eind zou ik de tango dansen met mijn man Wim. Op een goed moment stapte ik alleen in een soort van kuipje en liet me met de stroom meegaan. Bloemen, insecten, de zon scheen en het was heerlijk stil. De groene krokodil keek naar me, maar liet niet eens zijn tanden zien. Nog even zwom ie achter me aan, maar ik ging sneller. Het was geen bedreiging. Ik deed mijn ogen dicht en liet me gaan. Toen kwam ik bij een stad. Ik besloot op de kant verder te gaan. Ondertussen was ik mijn pakketje met kleren verloren in het water, maar dat gaf niet.
Langs de kant kwam ik enkele reisgenoten weer tegen. We liepen door de stad. Ik vroeg me nog even af of ik me niet toch beter met de rivier kon laten meestromen. Toen zag ik een plattegrond van de loop van de rivier door de stad. Volledig gekanaliseerd, met vele vertakkingen. Veelal te smal om doorheen te komen. Bovendien stroomde het water er nauwlijks. Op veel plaatsen stond het stil. Ik besloot langs de kant verder te gaan. Op een goed moment nam ik de bus de stad uit. Toen ik uit de bus stapte merkte ik dat ik bestolen was. De documenten uit mijn tas waren weg. Ik had alleen mijn paspoort nog!! En zo ging ik verder......

Ik zoek mensen die met ons voorbij de steden (instituties) aan de rivier de tango willen dansen. Dans van passie en improvisatie. Dans je mee?

zondag 24 oktober 2010

Eerst doen, dan denken!

De Powerdag afgelopen donderdag in Maarssen was vol met 700 vrouwen en passie. Voor wie nog twijfelt aan de lol van Twitter... geef je over. Het verlengt de dag tot minstens een week,  #powerdag.
Ik begon met een workshop Power of professionals door Suzanne Unck, auteur van het boek 'Spoken bestaan'. Heerlijk mens, lekker direct en zonder flauwekul. Geen spoken dus. Niet laten leiden door gedachten,  maar door je 'weten'. Door mij gemakshalve vertaald in: 'Gewoon doen!'.
Daarna een inspirerende lezing door Annemarie van Gaal o.a. van TV programma's waarin ondernemerschap zeer rechtlijnig wordt opgekrikt. Ik vond haar eerder nogal hard, maar ben nu helemaal om. Ze is niet hard, maar direct. En eigenlijk is dat heel liefdevol. Want pappen en nathouden... daar jaag je mensen mee het moeras in en zie maar hoe je daar weer uit komt. Eén van haar lessen: Laat je niet leiden door kennis, maar doe! En verkeerde omstandigheden zijn geen excuses om iets niet te doen. Zij is een prachtig voorbeeld van hoe je je kunt laten inspireren door tegenslag.
Ik herken als maandagskind, met nog een hele week te gaan voordat het zondag is, wel wat in haar drive.

Ooit kreeg ik door een werkgever die mij 'onstuurbaar' vond een coach aangewezen. Het eerste wat ze me probeerde in te prenten was: "Eerst denken, dan doen". Nu weet ik het zeker. Mijn denken gaat in werking als ik iets ervaar naar aanleiding van wat ik doe. Dan weet ik opeens wat ik doe. En dan weet ik vaak nog lang niet alles van wat ik gedaan heb. Zo kom ik soms opeens op een geweldig idee.... blijkt dat ik dat al eerder opgeschreven heb. Geen Alzheimer, wel een handelen vanuit mijn weten wat sneller is dan mijn denken.

woensdag 20 oktober 2010

Yes!! nog meer kansen!

Ja, ik ben een onverbeterlijke optimist. Gaat de zorgvernieuwingsprijs waar ik zo op hoopte naar een student in rolstoel, maar ben ik de volgende dag toch weer helemaal blij.
Alhoewel.... eerst zie ik de volgende ochtend even niet waar ik nou eigenlijk mee bezig ben. Ik leg mijn moede hoofd op Wim's schouder en realiseer me ogenblikkelijk dat er veel meer is om voor te gaan. Ik wil tenslotte mensen die langdurig voor een ander zorgen stimuleren om ook goed voor zichzelf te zorgen.
Ik open mijn mailbox. Iemand heeft een tekst van me uit een internetdiscussie van 8 maanden (jawel) geleden geplukt en vraagt me of ze die mag gebruiken voor een interne discussie in haar ziekenhuis. Yes!! Dat wou ik toch?
Dan lees ik Skipr Daily, een nieuwsbrief voor toonzetters in de zorg. Degene die die dag het blog schrijft, constateert dat het geluid van de patient in de blogs ontbreekt. In de 'Yes!! stemming' bied ik ogenblikkelijk aan om daar voor te zorgen. De hoofdredacteur vraagt me wie ik ben en wat me beweegt en ik stuur datzelfde stukje tekst uit die internetdiscussie van even daarvoor. En ja, nu mag ik mijn kritische zorgverhalen en ervaringen kwijt tussen de zorgprominenten. Yes!!
Daarna schoof de oprichter van Coaching Nederland bij me aan tafel. Het plan voor de E-coaching voor partner- of mantelzorgers krijgt in combinatie met zijn Coaching-pro een webomgeving die helemaal past. We gaan nu samen de boer op met een pracht combinatie.
Mijn dag kon vervolgens niet meer stuk.
En dan kreeg ik maandag bericht dat ik op mag voor  de volgende ronde van de 'Case van het jaar'. De Eigen krachtcentrale en Buurtzorg zijn eervolle voorgangers. Volgende week dinsdag presentatie. Yes!!

En ja, dat heb ik nou steeds.
Gaat er ergens een deurtje dicht, gaan er vervolgens nog mooiere deurtjes weer open.
Dat geeft vertrouwen. En kracht.
Morgen naar de bijeenkomst Vrouwen en passie in Maarssen. Ik zag al meer dan 600 aanmeldingen. Zoveel vrouwenpower... ik vind dat een beetje eng. Maar wie weet. Kom op!

dinsdag 12 oktober 2010

Op naar de Nationale Zorgvernieuwingsprijs

Donderdag 14 oktober is het zover. Dan weten we of we de prijs hebben gewonnen of dat we op een andere manier de E-coaching voor partnerzorgers gaan financieren.
Vorige week verscheen een rapport van het SCP over de hulpvraag van mantelzorgers die voor hun zieke of gehandicapte partner zorgen.
Het levert een prachtige onderbouwing voor de noodzaak van het E-coaching project met een landelijk netwerk van E-coaches. Want... partnerzorgers zoeken volgens het onderzoek geen of té laat hulp voor zichzelf omdat ze bang zijn dat hulpverleners de regie overnemen. Iedereen is toch graag de baas in eigen huis?

Het mooie is dat je met de E-coach wel versterking maar geen hulpverlener in huis haalt. Bovendien volgens de gedachte: vóór partnerzorgers, dóór partnerzorgers, dus minder een bedreiging. De E-coach helpt de partnerzorger juist de eigen kracht te versterken, waardoor hij/zij beter de regie kan voeren. Met dat gevoel is het gemakkelijker om juist wel eventuele hulp te vragen of datgene te doen waar je jezelf mee helpt.
Dus.... we willen graag na 14 oktober, full swing verder aan de gang!

Een voorproefje van het delen van kennis en ervaringen van partnerzorgers is te lezen in de Linkedin groep 'Krachtige partners in zorg'. http://www.linkedin.com/groups?mostPopular=&gid=3383811

zondag 15 augustus 2010

Woorden krijgen steeds meer betekenis

Op een zonnige vrijdag word ik gebeld. Ene Anneke.
Uren heb ik met deze voor mij onbekende vrouw gesproken. Ze vertelde onder andere dat ze enkele jaren geleden darmkanker kreeg. Als weduwe en moeder van drie pubers koos ze op het moment van de diagnose heel bewust voor het leven. "Ik besloot te blijven leven alsof ik gezond was en me niet door de kwaal te laten leiden". Ze liet zich opereren, kreeg chemokuren, maar ze deed dat 'tussen de bedrijven door'.
Nu is ze genezen en het leven door een andere bril gaan zien. "Je bent niet je ziekte!".

Dezelfde dag mailt een vriendin me dat het haar allemaal teveel wordt. Al jaren kwakkelt ze met haar werk en gezondheid, belooft zichzelf steeds beterschap, maar beter zie ik het niet worden. Het lijkt me opeens dat haar leven wordt geregeerd door haar kwalen. Het gesprek met Anneke schiet me door het hoofd. Ik mail mijn vriendin: "Je bent niet je ziekte, richt je op het leven!".

Opeens realiseer ik me ook wat Wim doet. Wim wil geen gehandicapte zijn, niet als zodanig behandeld worden en hij heeft ook geen behoefte aan contact met 'lotgenoten'. Wim: "Ik richt me op wat ik wél kan, en de rest daar ga ik me niet druk om maken, dat heeft toch geen zin".
Daar halen wij dus ons plezier en onze energie vandaan. Maar dat gaat niet zomaar.... dat is een keuze!
Ik merk dat sommige mensen daar met enig wantrouwen en afgunst naar kijken. "Ja, maar jij hebt gemakkelijk praten, mijn situatie is veel moeilijker", hoor je dan.
Leven is een keuze, klagen ook!

Opeens krijgt mijn Eigen kracht verhaal een extra dimensie. De woorden veranderen er niet door, maar de betekenis wordt nog groter. En dat is wat mij regelmatig overkomt. Dan denk ik iets nieuws te hebben ontdekt, maar had ik het al lang ergens opgeschreven. Er komt alleen nog een dimensie bij.
Wat zegt dat eigenlijk over communicatie?
Als één woord voor mijzelf al vele dimensies heeft, hoe weten wij dan of wij elkaar goed begrijpen?

dinsdag 13 juli 2010

Stop de zorg-klaagzangen en luister! Een uitnodiging....

Ik heb me gestort op alles wat zich met de zorg bezighoudt op internet. Het stikt van de nieuwsbrieven, discussieplatforms, websites, hyvespagina's, blogs en noem maar op.
Wat me opvalt is dat bijna iedereen vindt dat het beter kan. Wat ook opvalt is dat het vooral zorgvragers en adviseurs/coaches/trainers zijn die van zich laten horen. Enkele werkers uit het veld durven het aan hun mond te roeren. Bestuurders en managers zie je in de discussies nauwelijks.
Prachtig zoveel betrokkenheid zou je zeggen, gewoon goed luisteren naar wat er gezegd wordt en je weet hoe het moet.
Maar waarom werkt het niet zo?
Misschien is het te complex, snappen gewone mensen het helaas niet, of is ieder te zeer gefocussed op het eigen belang?

Veel praten, maar niet gehoord worden
Wat me ook opvalt is het verschil in hoe er gecommuniceerd wordt. Patienten en mantelzorgers geven vooral veel schrijnende voorbeelden van hoe het fout gaat. Werkers uit het veld geven aan dat ze wel van goede wil zijn, maar dat het ze niet gemakkelijk wordt gemaakt. De categorie betrokken buitenstaanders (coaches etc.) ziet allerlei mogelijkheden maar krijgt maar moeilijk een poot aan de grond in de wereld van de zorg. Een enkele bestuurder die zich laat horen toont wel zijn zorg, maar denkt vooral aan de centjes en verdedigt de veste. Ieder spreekt dus vanuit zijn/haar eigen perspectief en vind dat de ander niet goed luistert.

Uitnodiging aan alle partijen
Wat lijkt het me mooi als enkele zorgvragers, mantelzorgers, medewerkers, artsen en managers elkaar eens zouden ontmoeten en gewoon eens met OPEN heart & mind met elkaar in gesprek gaat over hun betrokkenheid bij de gezondheidszorg en wat ze graag anders zouden zien. Over wat ze daaraan zelf zouden kunnen en willen doen, en hoe de anderen daarbij kunnen helpen.
Ik verheug me erop gastvrouw te mogen zijn voor een dergelijk gesprek. Misschien zelfs wel een serie van dergelijke gesprekken.
En... vanaf nu ga ik kijken wie er mee willen doen. Heb je suggesties?

zondag 27 juni 2010

Grenzen aan het leven....

Vorige week had ik het weer eens... dan word ik zo 'verontwaardigd' over wat er in de maatschappij gebeurt dat ik mijn gedachten in een mail aan de krant stuur. De NRC was deze keer de gelukkige en gisteren zag ik het staan. Dan ziet het er opeens wel heel erg echt uit.
Ik schreef het volgende:

Artsen lijken wel voor God te willen spelen
Over één ding wordt niet gepraat in de discussies over bezuinigingen in de gezondheidszorg: de dood.
Zolang de technieken om mensenlevens te redden verbeteren en artsen het redden van levens als h un belangrijkste taak zien, zullen de kosten in de gezondheidszorg blijven stijgen.
Mijn man kreeg februari vorig jaar een infarct in de hersenstam. We zijn blij dat hij nog leeft. Maar hij leeft met heel veel beperkingen, terwijl zijn geest onverminderd scherp is. Daarom ook vindt hij dat nog meer beschadiging aan zijn hersenen niet wenselijk is. Dit betekent dat hij niet meer wenst te worden gereanimeerd, mocht zich de noodzaak voordoen.
Enkele weken geleden was hij voor een kleine operatie in het ziekenhuis. De vraag werd gesteld of hij in geval het mis zou gaan ook wilde worden gereanimeerd. Nee, was zijn antwoord. Maar toen hij op de operatietafel lag hoorde hij de discussie over zijn 'nee':"Hoezo, geen reanimatie, wij reanimeren hier altijd, dus ook nu".
Gelukkig was het niet nodig. Maar in het slechtste geval was het wel nodig geweest en was hij nog meer gehandicapt geraakt. Terwijl hij dat nadrukkelijk niet wil.
Spelen medici voor God door tegen de wil van de persoon zelf in toch te handelen? En wat kost dat de samenleving? Laten we daar eens naar kijken.

zaterdag 29 mei 2010

Web 2.0 en mijn mantelzorgidee

Afgelopen week hadden we als geselecteerden voor de Nat. Zorgvernieuwingsprijsvraag een atelierronde om onze ideeen verder aan te scherpen en te verbeteren. Het atelier bestond uit twee workshops en twee speeddates. En... het werd er voor mij zeker scherper van. Met zoveel creatieve mensen in gesprek, lastige vragen beantwoorden.... dat leidt tot diep nadenken en ingevingen over wat er anders moet.
Ik ga mijn doelgroep verkleinen. Ik richt me nu op partners van mensen die ziek of gehandicapt zijn. Mensen zoals ik zelf. Mét en vóór hen wil ik een netwerk van internetcoaches opzetten.
Het woord mantelzorg ga ik vermijden. We richten ons op een doelgroep die zich liever niet zo noemt vanwege de associatie met hulpbehoevendheid. Wij gaan uit van het versterken van de eigen kracht. Daar hoort een taalgebruik bij dat uitgaat van kracht in plaats van slachtofferschap.
Bovendien ga ik nog eens goed na wat de verdere mogelijkheden voor gebruik van web 2.0 zijn om met deze groep een versterkend netwerk op te bouwen. Ik zit net in een online leertraject daarvoor en merk dat de mogelijkheden onbeperkt zijn. Nog een hele uitdaging!

donderdag 13 mei 2010

Cadeautje

Deze week een dip en een top in mijn schrijfperikelen.
De uitgever had mijn manuscript doorgestuurd aan een redacteur voor een eerste indruk. Hij stuurde mij haar opmerkingen. Haar belangrijkste opmerking: de ondertoon was té negatief.
Ik moet zeggen... daar was ik een dag van van slag. Ik krijg juist vaak terug dat ik alles wat negatief is, toch positief weet te zien. Wim noemt me daarom soms te goedgelovig. Dus ja... ik begreep niets van die opmerking, kon er ook niks mee. Maar wat nu?
Dan komt er de volgende avond onverwacht een vrouw langs mijn raam lopen. Ze komt voor de levensverhalen in mijn Hooiberg, maar ze is de enige die avond. Dus nodig ik haar uit voor een kop koffie aan mijn keukentafel.
We hebben ogenblikkelijk een klik. Zij blijkt schrijver/journalist. Ik vertel haar over mijn boek en de ervaring met de redacteur. En voor ik het weet vraag ik haar of ze naar mijn manuscript wil kijken.
Als ze weg is heb ik een mail van de uitgever: "Ik ga voor je op zoek naar een andere redacteur".
En dan mail ik hem over mijn kennismaking die avond en vraag hem wat hij er van vindt om haar te vragen. "Doen!" is zijn antwoord. En tegelijk is er een mail van mijn bezoek:"Het was een heel bijzondere avond, ik wil graag je manuscript lezen". En voor ik het weet is er opeens iemand die me weer verder kan helpen.
Zomaar uit de lucht komen vallen.
Heerlijk zo'n cadeautje. Ik slaap nu weer stukken beter.

maandag 19 april 2010

Kansen nemen toe op winnen Nationale zorgvernieuwingsprijs!

Ik ben op weg om in september de Nationale zorgvernieuwingsprijs te winnen. De eerste hobbel heb ik overwonnen. Van de 270 inzendingen zijn er 64 geselecteerd als kanshebber. En ik mag me met mijn idee voor 'de mantelzorgcoach per e-mail' nu kanshebber noemen. Ik ben door naar de ronde met Ateliers waarin de kanshebbers hun idee kunnen vervolmaken. De ateliers vinden plaats op 27 en 28 mei. Daarna kunnen de ideeen in verbeterde versie opnieuw worden ingediend om door een deskundige jury te worden beoordeeld. De laatste drie gaan naar de finale. Ben je geinteresseerd in een kansrijk idee en wil je een bijdrage leveren aan het vervolmaken ervan? Laat het me weten! In mijn dankwoord tijdens de prijsuitreiking zal ik ieder bedanken die heeft bijgedragen aan de totstandkoming. De besteding van de prijs van 75.000 euro staat beschreven in de begroting. Of je in aanmerking komt voor een deel daarvan? Misschien wel.....

zaterdag 20 maart 2010

Mantelzorgcoach

Vorig najaar probeerde ik het al eens.... een prijsvraag winnen met het idee voor de mantelzorgcoach per e-mail. Toen won ik geen prijs, maar nu is er een nog grotere prijs te winnen: de nationale zorgvernieuwingsprijs.
Ik heb mijn idee verder uitgewerkt, samenwerking gezocht met Els van Coachtime en nu gaat het zeker lukken. Het thema van de prijsvraag is: 'Aandeel in elkaars kracht'. Dat past aardig zou je zeggen.
Tot 1 april kun je ideeen indienen. Daarna selecteert een jury een aantal plannen voor verdere vervolmaking in een atelier. Wat dan overblijft mag zich op het nationale zorgvernieuwingscongres in september presenteren. Het publiek kiest daar de uiteindelijke winnaar. Wellicht dat ik tegen die tijd wat supporters op ga roepen. Maar hoe dan ook..... ik houd je via deze weg op de hoogte. Je kunt je ook abonneren op de nieuwsbrief van de Ont-moeting. Dan gaat het helemaal goed.
Wordt vervolgd....

woensdag 3 maart 2010

Kruip eens in de huid van een patient

Vandaag een leuk artikel in Skipr, mijn favoriete dagelijks e-nieuwsbrief over 'zorgzaken'.
Niek de Jong is toezichthouder in het Vlietlandziekenhuis in Schiedam. Hij belandt in de rol van patient in datzelfde ziekenhuis en opeens gaan zijn ogen open. Hij beziet vanuit patientenperspectief de zaak opeens heel anders. Misschien een tip voor vele managers/beleidsmakers die voor een ander bedenken hoe het allemaal zou moeten..... kruip gewoon eens in de rol van een patient. Mijn idee is dat sommige zaken dan veel simpeler worden. Ik wil hiervoor wel enkele rollenspelen voor bestuurders/managers bedenken en begeleiden.
Zie het artikel:
http://www.skipr.nl/blogs/de-tucht-van-de-marktstructuur-51907.html

vrijdag 26 februari 2010

Mijn anarchistje

Als je de krant leest lijkt het alsof alles nu stilstaat omdat onze regering demissionair is. Het anarchistje in mij denkt hier natuurlijk anders over. Die zegt: "Mensen stel je niet zo afhankelijk op, trek gewoon je eigen spoor". Maar dat eigen spoor trekken zijn velen van ons niet meer gewend. We schoppen liever aan tegen datgeen wat er voor ons bedacht is, dan dat we zelf de handen in elkaar slaan en zeggen.... "Zo gaan wij het met elkaar doen". Dan moet je lef tonen, elkaar vertrouwen en elkaar wat gunnen. Niet simpel, maar wel een prachtige uitdaging.
Gisteren las ik hoe onder andere door de vele verschillende geldstromen innovaties in de zorg heel erg moeizaam tot stand komen. Innovaties vragen vaak om andere (samenwerkings)verbanden, waarbij de schotten tussen de geldstromen juist belemmerend werken. Zie:
http://www.skipr.nl/actueel/complexe-procedures-nekken-zorginnovatie-51503.html
Dus niet het doel staat voorop, maar het volgen van de geldstroom/procedure is bepalend voor hoe de dingen gaan. Een afhankelijke opstelling van hoe in Den Haag het geld verdeeld wordt draagt dus niet bij aan kwalitatieve verbetering. Wél aan het instandhouden van het principe van verdeel en heers.
Gelukkig ziet vandaag ook een zorgkenner de kans om eens zelf initiatief te nemen. Zie:
http://www.skipr.nl/blogs/elk-nadeel-heb-z-n-voordeel-51550.html

In je eigen kracht geloven en daar naar handelen is nog niet zo simpel. Daarom schrijf ik rustig verder over mijn eigen worsteling daarmee.

woensdag 24 februari 2010

Geraakt

Gisteren verstuurde ik mijn maandelijkse e-nieuwsbrief van de Ont-moeting. Ik vind het elke keer nog steeds weer spannend hoe er zal worden gereageerd. Omdat ik mijn aandacht heb verlegd van landschap naar zorg verwachtte ik deze keer wel wat afhakers uit de landschapshoek. Totdat ik de volgende mail van Joost ontving.....

Beste Cora,

Ik volg je nieuwsbrief (en nu ook je Blog) nog steeds met grote belangstelling. Niet omdat ik jou zo goed ken en ook put ik niet uit vergelijkbare ervaringen in mijn eigen omgeving. Of misschien toch wel, maar dan meer in het algemeen: jouw zoektocht naar kwaliteit en het verbeteren van wat niet deugd. In je directe omgeving en daarbuiten. De wereld verbeteren en tegelijk bij jezelf blijven en daaruit kracht vinden. Samen sterk zijn. Juist als het allemaal tegenzit.

Ik stapte in toen het nog over jou en het fysieke landschap ging. En over wat dat voor mensen in het algemeen kon betekenen. Nu gaat het nog steeds over mensen en hun omgeving, maar het landschap is verbreed naar zorg. En misschien wel naar onze samenleving in het algemeen. Tegellijkertijd is de focus aangescherpt naar jouzelf; mooie spanningsboog tussen de wereldverbeteraar en de huisbewaarder. Daarmee krijgen jouw verhalen een grote directheid. Ze bieden in ieder geval mij veel inspiratie. Dank je wel daarvoor.

Joost

Als ik dit lees lopen de tranen over mijn wangen. Een werelds compliment. Het stimuleert mij om door te gaan met waar ik mee bezig ben.

dinsdag 9 februari 2010

Uit vrije wil

'Uit vrije wil' heeft als doel stervenshulp aan ouderen die hun leven voltooid achten te legaliseren. Een aantal initiatiefnemers is een handtekeningenactie begonnen om dit via een z.g. burgerinitiatief op de agenda van de Tweede Kamer te krijgen.
Technisch gezien kan het leven steeds langer worden verlengd en artsen hebben de plicht hier invulling aan te geven. Ik heb me, met wat ik het afgelopen jaar heb gezien, al eerder afgevraagd of ik sowieso nog wel dood zou mogen gaan en waaraan dan. Het daarover te hebben lijkt een taboe. Ik ben dan ook heel blij met dit inititiatief en heb mijn handtekening gezet.
Heb je interesse: zie http://www.uitvrijewil.nu/.

zondag 7 februari 2010

Partnerzorg

Vandaag via uitzendig gemist gekeken naar KRO's In de schaduw van het nieuws, van zaterdag 6 februari. Het thema was: Zorgen of weggaan.
Wat doe je als je partner ernstig ziek wordt of gehandicapt raakt? Blijf je of ga je weg? Voor mij een vraag die ik me na het herseninfarct van Wim had kunnen stellen, maar die ik me nooit gesteld heb. Ik blijf omdat Wim kwa persoonlijkheid nog dezelfde is, ik heb gemerkt dat de lichamelijke handicaps daarbij voor mij van erg ondergeschikt belang zijn. In de studio had Arie Boomsma hierover een gesprek met partners en gehandicapte in heel verschillende omstandigheden. Wat voor mij de essentie is, is dat het in ieder geval weer anders is. Het hangt af van de kwaliteit van de relatie vóór de ziekte, maar vooral van de mate waarin je samen in staat bent met de veranderende situatie te leven. Kun je in dit proces open met elkaar hierover communiceren of niet. Ik denk dat het vaak een valkuil is om als 'niet zieke' sterk te willen zijn. Om je groot te willen houden voor de ander. Ik heb ervaren hoe goed het Wim deed en doet om ook op zijn manier voor mij te kunnen zorgen. Daarvoor moet ik wel mijn kwetsbaarheid en onvermogen bij hem uiten. Ik herinner me nog hoe ik op de intensive care compleet 'oververmoeid' van slaapgebrek mijn hoofd op zijn schouder legde om uit te huilen. Hij aaide over mijn hoofd, spreken kon hij niet. Maar de uitdrukking op zijn gezicht en de kalmte spraken boekdelen. Hier lag een hele sterke man, die er ook voor mij wilde zijn. En zo is het nog steeds.

donderdag 4 februari 2010

Bussemaker wil ook cultuuromslag

Om ontwikkelingen in de gezondheidszorg te volgen ben ik geabonneerd op een dagelijkse E-nieuwsbrief Skipr. Elke dag weer aardige artikelen.
Vandaag lees ik dat staatsscretaris Jet Bussemaker debuteert in het theaterstuk de Afscheidsmonologen over sterven en rouwverwerking. De Tweede Kamer wil meer aandacht voor stervensbegeleiding in de opleiding van artsen en verpleegkundigen. "In ziekenhuizen is alles erop gericht om mensen beter te maken", aldus Anouschka van Miltenburg van de VVD. "Daarom is het een vreselijke plek om te sterven". Jet Bussemaker erkent dat hier het nodige te verbeteren is en dat zo'n cultuuromslag nog wel jaren nodig heeft.
Ik heb het afgelopen jaar gezien hoever men technisch in staat is om levens te redden. Ook hoezeer de keuzes daarin weinig rekening houden met de kwaliteit van leven daarna, of met wat de patient zelf wil. Het is vooral de drang om te doen wat mogelijk is. Daar speelt ook in mee dat artsen ooit in hun eed hebben moeten beloven om alles te doen om mensen beter te maken. Ook doen ze alles om te vermijden dat ze een claim aan hun broek krijgen voor het ingebreke blijven hiervan. Maar waar is de patient als mens? Hoezeer telt kwaliteit van leven mee?
Het onmogelijke is technisch steeds meer mogelijk gemaakt en levens kunnen eindeloos worden verlengd. In mijn ogen is het niet meer van deze tijd om zo aan het koste wat kost redden van het leven te blijven hechten. Mogen we het hier over hebben? Ik heb me het afgelopen jaar afgevraagd of ik eigenlijk nog wel dood zou mogen gaan en waaraan dan.

Wim kreeg vorig jaar in het ziekenhuis de boodschap: "U moet naar een verpleeghuis want thuis loopt u een te groot risico dat het toch weer fout gaat". "Uw vrouw kan niet 24 uur per dag op u letten". Wim zou volgens hun idee in een verpleeghuis veilig oud kunnen worden en thuis elke dag risico lopen dood te gaan. Maar Wim in een verpleeghuis.... hij sterft liever morgen thuis dan over 30 jaar in zo'n 'veilige omgeving'. We hebben meerdere gesprekken moeten voeren om artsen er van te overtuigen dat wij dit risico bewust willen nemen.
Ondertussen is Wim prettig thuis, we genieten van elke dag. Onverantwoord? Nee, dit is verantwoordelijkheid nemen voor eigen leven. Mét kwaliteit.

maandag 1 februari 2010

Schrijven door te schrappen

Vandaag een schrijfdag, of eigenlijk een schrapdag. Drie weken geleden besprak ik met Thom Schouten van uitgeverij Heartmedia (http://www.heartmedia.nl/) een conceptversie van mijn boek. Zijn mening: "Je moet schrappen in overbodige stukken en aanvullen wat mensen met je boek kunnen. Wat wil je dat mensen na uitkomst met jouw boek gaan doen". Pfff. Dat was weer even lekker terug naar de essentie. Het zette me vooral over die laatste vraag behoorlijk aan het denken. Maar de afgelopen twee weken werd me dat na enkele goede en vooral kritische gesprekken veel duidelijker. Ik krijg steeds meer focus. En met die focus, is ook het schrappen gemakkelijker. Schrijven is een prachtig bewustwordingsproces.
Vanochtend belde ik met Thom hoe het me de afgelopen weken gegaan was. Enthousiast vertelde ik hem over het gesprek met Het Portaal en mijn ervaring met Eigen Kracht. Thom werd enthousiast en begon over mijn ideeen voor een cover. Voor mij moet dat eigentijds, krachtig en verbindend zijn. Ik stuurde hem een foto van een tekening die ik maakte. Ter inspiratie. Ben benieuwd. Deze week wil ik het definitieve concept klaar hebben.
Vanavond weer lekker naar mijn schilderles.

vrijdag 29 januari 2010

Eigen Kracht

Vorig jaar op de dag van de mantelzorg zei een mij toen nog onbekende Tineke van den Klinkenberg tegen mij: "Jij moet eens kijken op de website van Stichting Eigen Kracht (http://www.eigen-kracht.nl/), dat zal je vast aanspreken. Je zou een goede coördinator zijn, kijk maar eens of het wat voor je is". Thuisgekomen bezocht ik de website en was ogenblikkelijk enthousiast. Vandaag was er een informatiebijeenkomst voor mensen die coördinator willen worden.
Ik ben verheugd een organisatie te vinden die precies staat voor wat ik wil: Het systeem laten werken ten dienste van het individu. Hulpverleners (coördinatoren) die zichzelf min of meer overbodig maken, door de eigen kracht van de indivdu en zijn omgeving te mobiliseren met een zo genaamde 'eigen kracht conferentie'. Ze zijn in 2001 begonnen in de jeugdhulpverlening en richten zich ondertussen ook op andere doelgroepen. Ik zie volop mogelijkheden om samen met Eigen Kracht een vervolg te geven aan wat ik met mijn boek wil bereiken.

woensdag 27 januari 2010

Waarom een blog?

Vandaag ontmoette ik Rien Bongers van Het-Portaal in Rotterdam. Ik ben op zoek naar mensen die me kunnen helpen de discussie over een andere gezondheidszorg op gang te brengen. Rien organiseert met zijn bureau debatten en dialogen en stelt meteen een aanpak voor die me aanspreekt. We gaan ter introductie van mijn boek een conferentie organiseren.
Maar... er is meer. "Jij hebt een communicatiestrategie nodig" zegt hij. En ja, hij heeft gelijk. Ik ben niet zo strategisch, ik volg wat er op mijn pad komt en doe. En juist daarom is het handig dat iemand me hierbij helpt. "Jij hebt een blog nodig". En eigenlijk is dit precies wat ik leuk vind. Vanaf nu zal ik hier regelmatig schrijven wat ik tegenkom op mijn verkenningen in de wereld van de gezondheidszorg. Op weg naar de geboorte van mijn boek.